Θρυαλλίδα το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ
Σε ένα σκηνικό ολικής αποσύνθεσης και πολιτικού εκφυλισμού, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολυεπίπεδη κρίση, που απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα της εξουσίας. Η πολιτική της φθορά ανοίγει τον ασκό του Αιόλου σε όλα τα μέτωπα, με το Μέγαρο Μαξίμου να ασφυκτιά κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων και να παρακολουθεί τις καταιγιστικές εξελίξεις να το ξεπερνούν με πρωτοφανή ταχύτητα. Σε κάθε αρμό της δημόσιας διοίκησης, του αθλητισμού και της διπλωματίας ξεπροβάλλουν υποθέσεις και παρασκήνια που προκαλούν σοβαρά ερωτήματα, με τις καταγγελίες για εσωτερική διαφθορά να συναντούν τις διαδοχικές διπλωματικές δοκιμασίες, διαμορφώνοντας ένα εκρηκτικό πολιτικό μείγμα.
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν περιορίζεται πλέον στη διαχείριση μεμονωμένων κρίσεων. Είναι η σωρευτική επίδραση των γεγονότων, η διαρκής αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των θεσμών και η αίσθηση ότι το κυβερνητικό αφήγημα περί αποτελεσματικότητας και νομιμότητας δοκιμάζεται καθημερινά. Οι γνωστές επικοινωνιακές τακτικές, οι διαβεβαιώσεις περί διαφάνειας και οι προσπάθειες αλλαγής της ατζέντας δείχνουν ολοένα και περισσότερο ανεπαρκείς απέναντι σε μια πραγματικότητα που γεννά διαρκώς νέα ερωτήματα και απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις.
Λειτουργώντας ως θρυαλλίδα, το σκάνδαλο με τις καταγγελίες για στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ έρχεται να προκαλέσει ισχυρό πλήγμα στο κυβερνητικό αφήγημα περί «κάθαρσης» και «νομιμότητας». Οι συλλήψεις του προέδρου της ΕΟΚ Βαγγέλη Λιόλιου, καθώς και κορυφαίων διαιτητών, στο πλαίσιο της δικαστικής διερεύνησης για χειραγώγηση αγώνων, προκαλούν ισχυρότατους τριγμούς στα θεμέλια του αθλητικού οικοδομήματος και όχι μόνο…
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι ενδεχομένως συμμετείχαν σε ένα σύστημα χειραγώγησης αγώνων, αλλά και πώς λειτουργούσαν επί χρόνια οι μηχανισμοί ελέγχου, ποιοι είχαν την ευθύνη της εποπτείας και γιατί οι θεσμικές δικλίδες ασφαλείας δεν απέτρεψαν όσα σήμερα διερευνώνται. Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις λόγω των πολιτικών διασυνδέσεων -και μάλιστα σε επίπεδο κορυφής- που τίθενται στο μικροσκόπιο της δημόσιας συζήτησης. Και όσο η έρευνα προχωρά τόσο μεγαλώνει η πίεση για πλήρη διαλεύκανση, χωρίς εξαιρέσεις, προστατευόμενα πρόσωπα και πολιτικές παρεμβάσεις.
Στο Μέγαρο Μαξίμου το ερώτημα για το πόσο ψηλά ενδέχεται να φτάσουν οι αποκαλύψεις -ακόμα και στις παρυφές ή και εντός του οικογενειακού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού- αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, την ώρα που επανέρχονται στο προσκήνιο οι νομοθετικές ρυθμίσεις του πρώην υφυπουργού Λευτέρη Αυγενάκη, οι οποίες είχαν προκαλέσει αντιδράσεις για τον τρόπο με τον οποίο επηρέασαν τις ισορροπίες στη διοίκηση του ελληνικού μπάσκετ. Οι επικριτές εκείνων των επιλογών μιλούν για ρυθμίσεις που ευνόησαν συγκεκριμένους συσχετισμούς, επαναφέροντας σήμερα το ερώτημα της πολιτικής ευθύνης για τη διαμόρφωση του διοικητικού πλαισίου.
Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σύνθετα από τις δημόσιες αναφορές στις πεζοπορικές εξορμήσεις του πρωθυπουργού στον Ολυμπο.
….
Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη σε δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχε και ο προφυλακισμένος ήδη διαιτητής και διευθυντής Δασών Πέτρος Παπαπέτρου, λίγες εβδομάδες πριν από τη σύλληψή του, έχει τροφοδοτήσει έντονη πολιτική συζήτηση. Αναφορές σε παλαιότερη κοινή παρουσία τους, ακόμη και το 2024, ενισχύουν το ενδιαφέρον για τη φύση αυτών των επαφών, χωρίς βεβαίως η συμμετοχή σε κοινές δραστηριότητες να συνιστά από μόνη της ένδειξη παράνομης εμπλοκής. Επίσης παλαιότερα ο κ. Μητσοτάκης είχε απαθανατιστεί να παίζει μπάσκετ στο γήπεδο του Προμηθέα Πατρών όπου πρόεδρος ήταν ο Β. Λιόλιος.
Οι κυβερνητικές εξηγήσεις περί «θεσμικών συναντήσεων» και «υπηρεσιακών ιδιοτήτων» επιχειρούν να αποκρούσουν τη σχετική κριτική. Ωστόσο, η δημόσια συζήτηση επιβαρύνεται από τις πληροφορίες περί επαφών προσώπων του οικογενειακού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού με τον συλληφθέντα πρόεδρο της ΕΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη για σαφείς απαντήσεις μεγαλώνει όσο διευρύνεται το εύρος των ερευνών.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα κυβερνητικής αποδυνάμωσης γίνεται περισσότερο έντονη εξαιτίας των εξελίξεων στα εθνικά θέματα. Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Λιβύης συνιστά βαριά ήττα για τη χώρα. Η κριτική δεν προέρχεται μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά εκφράζεται με διαφορετικές διαβαθμίσεις και στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης. Οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Δημήτρης Καιρίδης, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο Δημήτρης Καλογερόπουλος είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Το ζήτημα, άλλωστε, δεν αφορά αποκλειστικά τη συγκεκριμένη συμφωνία. Αγγίζει τον πυρήνα της ελληνικής στρατηγικής απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική, την αποτελεσματικότητα των διεθνών συμμαχιών και τη δυνατότητα της Αθήνας να αποτρέπει δυσμενείς τετελεσμένες εξελίξεις. Στο ίδιο εκρηκτικό σκηνικό προστίθεται και η αβεβαιότητα γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου μέσω του καλωδίου GSI.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, με τις καταγγελίες για διαφθορά να διαδέχονται τις διπλωματικές δοκιμασίες, το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκεται αντιμέτωπο με μια μείζονα κρίση πολιτικής αξιοπιστίας. Οι εξελίξεις δεν επιτρέπουν εύκολους πανηγυρισμούς ούτε επικοινωνιακές υπεκφυγές. Η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει ταυτόχρονα για τη λειτουργία των θεσμών στο εσωτερικό και για τη στρατηγική υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στο εξωτερικό.
Και ενώ αυτό το εκρηκτικό πολιτικό μείγμα απαιτεί διαρκή παρουσία και σαφείς εξηγήσεις, πληροφορίες για ταξίδι του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη την 28η Οκτωβρίου προσφέρουν νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Ο πρωθυπουργός αναμένεται να μεταβεί στις ΗΠΑ με αφορμή πρόσκληση για ομιλία σε συνέδριο του ΟΗΕ, την περίοδο που η σύζυγός του βρίσκεται στο πανεπιστήμιο Columbia. Η χρονική συγκυρία από μόνη της πυροδοτεί πολιτικά σχόλια, καθώς η απουσία του από την Ελλάδα ανήμερα της εθνικής επετείου ερμηνεύεται ως ακόμη μία συμβολική «απόδραση» από την ασφυκτική επικαιρότητα.
Το μεγάλο πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως ανεξάρτητα περιστατικά, αλλά ως συμπτώματα μιας βαθύτερης κυβερνητικής φθοράς και σήψης που διαρκώς μεγαλώνει. Από το μπάσκετ και τις καταγγελίες για διαφθορά μέχρι το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τις τουρκικές αξιώσεις για το GSI, από την απάτη της «επιστροφής» των 48 ιερών κειμηλίων από τη Βουλγαρία έως την υπόθεση της Μονής Σινά, συσσωρεύονται ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν με επικοινωνιακούς ελιγμούς. Και όσο αυτά παραμένουν ανοιχτά τόσο εδραιώνεται η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση χάνει ολοσχερώς όχι μόνο τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας, αλλά και τη νομιμοποίησή της σε επίπεδο κοινωνίας..
Πηγή: https://www.dimokratia.gr/politiki/759643/toys-pnigei-i-sipsi-tromos-gia-tis-nees-apokalypseis/
