Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

 Γιώργος Παπαχρήστος


Θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο να διαχειρίζονται την πολιτική πραγματικότητα με παλαιοντολογικούς όρους, αντί να σκύψουν πάνω στα προβλήματα της κοινωνίας, να δώσουν λύσεις και πάνω απ' ολα να την εμπνεύσουν για μία καλύτερη ζωή.

Διανύουμε ήδη τον τρίτο μήνα της άτυπης προεκλογικής περιόδου, και ο έμμεσος «διάλογος» των πολιτικών αρχηγών, όχι μόνο των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, άλλα και εκείνων της ελάσσονος αντιπολίτευσης, είναι απογοητευτικός.

Οχι μόνο για το χαμηλό επίπεδο της αντιπαράθεσης, ούτε γιατί διεξάγεται με βαθιές βουτιές στο παρελθόν, με μια θεματολογία στον πυρήνα της οποίας είναι η σκανδαλολογία και ποιου η διακυβέρνηση ήταν περισσότερο διεφθαρμένη από του άλλου. Αλλά γιατί – κυρίως αυτό – τίποτε καινούργιο δεν έχει εισφέρει κανείς τους (!) στην αγωνία, κυρίως των νέων, για την Ελλάδα του μέλλοντός μας.

Εως τώρα δεν έχει παρουσιάσει κανείς οποιοδήποτε σχέδιο για την Ελλάδα, όχι του 2050, όπως σχεδιάζουν άλλες χώρες το μέλλον τους, αλλά ούτε καν για την Ελλάδα του 2030 – δηλαδή σε 4 χρόνια από σήμερα.

Κανένα πρόγραμμα, καμία ρηξικέλευθη ιδέα, κανείς εκσυγχρονισμός, καμία μεταρρύθμιση. Ολα περιστρέφονται γύρω από το «χθες», ένα χθες ιστορικά και πολιτικά καταδικασμένο. Οι προκλήσεις που γεννιούνται διαρκώς από τη διεθνή πρόοδο δεν λένε τίποτε στους πολιτικούς μας.

Ως εκ τούτου, δεν ασχολούνται μαζί τους. Θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο να διαχειρίζονται την πολιτική πραγματικότητα με παλαιοντολογικούς όρους, αντί να σκύψουν πάνω στα προβλήματα της κοινωνίας, να δώσουν λύσεις και πάνω απ’ ολα να την εμπνεύσουν για μία καλύτερη ζωή.

Είναι οδυνηρό να τους βλέπεις να αλληλοϋβρίζονται, ανταλλάσσοντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς, αντί να αντιπαρατίθενται πάνω σε καινούργιες ιδέες, που θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν κυρίως τους νέους ανθρώπους. Αυτούς που ζουν μέσα στην απογοήτευση, αναλογιζόμενοι τι τους περιμένει. Που δεν βλέπουν φως από πουθενά, τώρα που θα έπρεπε να σχεδιάζουν τη ζωή τους. Πορεύονται σε αδιέξοδα, αντί σε δρόμους δημιουργικούς.

Στις εκλογές του 2027 θα λάβουν μέρος περίπου 400.000 έως 450.000 ψηφοφόροι, οι οποίοι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Είναι «τα παιδιά της κρίσης», καθώς γεννήθηκαν από το 2010 και προγενέστερα. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά είναι στο κατώφλι ενός πανεπιστημίου. Κι όμως, κανείς δεν τους έχει παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για το τι θα κάνουν όταν αποφοιτήσουν. Σε ποια αγορά εργασίας θα βρεθούν, με τι όρους και τι περισσότερο πρέπει να κάνουν για να αποκτήσουν μια αξιοπρεπή, καλά αμειβόμενη εργασία.

Η Ελλάδα μέχρι το τέλος του αιώνα θα έχει συρρικνωθεί πληθυσμιακά κατά 2,5 εκατομμύρια άτομα. Ακουσε κανείς από το στόμα πολιτικού αρχηγού ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας; Πρόγραμμα που να προστατεύει τα νέα ζευγάρια, να τους παρέχει ασφάλεια και κίνητρο για να δημιουργήσουν οικογένεια; Με μέτρα για πραγματική προστασία της μητρότητας, ουσιαστική βοήθεια για την απόκτηση στέγης, με φοροαπαλλαγές για το ζευγάρι έως το παιδί τους να αποφοιτήσει από το λύκειο, με καθιέρωση μηδενικού ΦΠΑ για τις τροφές και την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη; Οχι.

Πολύ απλά γιατί το ενδιαφέρον τους είναι το πώς θα συντηρηθεί το επίκεντρο της πολιτικής διαμάχης, η διαφθορά και το ποιος και πόσο είναι βουτηγμένος σε αυτήν. Επειδή θεωρούν ότι η πόλωση είναι αυτή που κερδίζει, κατά κράτος δε, τα προγράμματα.

Αγνοούν έτσι, επιδεικτικά, τα νέα ζευγάρια που κάθονται μπροστά στην τηλεόραση και κλαίνε τη μοίρα τους που δεν θα βγει για άλλη μια φορά ο μήνας. Πιστεύουν πως τα ενδιαφέρει ποιος θα ανακηρυχθεί νικητής σε αυτή την ιδιότυπη κόντρα. Τόσο εγωκεντρικοί και τόσο μακριά από την πραγματικότητα.

Η χώρα έχει ανάγκη από νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό προκειμένου να στηριχτεί το ΕΣΥ. Γίνονται συνεχώς καινούργιες υποδομές, εξοπλίζονται με σύγχρονα μηχανήματα αλλά δεν υπάρχουν γιατροί και νοσηλευτές/τριες για να τα στελεχώσουν. Μεγάλες οι ελλείψεις, και δεν είναι άσχετο αυτό με τους εξευτελιστικούς μισθούς που αμείβονται. Παρουσιάστηκε από κάποιον πολιτικό αρχηγό έως τώρα ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την πλήρη αναδιάρθρωση του ΕΣΥ; Οχι.

Γιατί επικρατεί και σε αυτό το πεδίο η λογική των μπαλωμάτων. Κανείς δεν τολμάει να πει αλήθειες, γιατί το πρώτο που υπολογίζει είναι το πολιτικό κόστος. Για το πώς, ας πούμε, είναι δυνατόν να υπάρχουν νομοί της χώρας οι οποίοι να διαθέτουν τρία νοσοκομεία, τα οποία προφανώς δεν είναι και δεν θα μπορούσαν να είναι επαρκώς στελεχωμένα. Αλλά κανείς πολιτικός αρχηγός δεν τολμάει να αναγγείλει, για παράδειγμα, ότι επί των ημερών του στην εξουσία τα τρία νοσοκομεία της Λακωνίας θα γίνουν ένα ή τα σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων δυο νοσοκομεία του Νομού Λασιθίου θα συγχωνευθούν.

Κανείς δεν πήρε την πρωτοβουλία, που έχει επίσης πολιτικό κόστος, να επιβάλει στους αποφοίτους των ιατρικών σχολών – άλλο παράδειγμα – να παραμείνουν στη χώρα που τους σπούδασε και οι σπουδές τους κόστισαν πολλά χρήματα (υπολογίζεται ότι οι σπουδές ενός φοιτητή Ιατρικής κοστίζουν στον φορολογούμενο πάνω από 150.000 ευρώ). Για μια 5ετία τουλάχιστον. Μετά ας μεταναστεύσουν όπου θέλουν. Αλλά για μια 5ετία θα υπηρετούν το ΕΣΥ…

Πηγή: https://www.tovima.gr/print/opinions/makria-apo-tin-pragmatikotita/