
Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σου έχει τύχει να βλέπεις έναν άνθρωπο και να λες, “ωραίος άνθρωπος”; Να σε ακουμπά το μέσα του, να σε επηρεάζει όμορφα; Να θέλεις την παρέα του, να αναζητάς στιγμές μαζί του, να θαυμάζεις την αξία του, τον τρόπο συμπεριφοράς του και όταν όμως του το πεις, να δεις με έκπληξη, ότι ο ίδιος, όχι μόνο δεν βλέπει την αξία του τόσο έντονα όσο εσύ, αλλά παράλληλα, κριτικάρει βαθιά τον εαυτό του, προσπαθεί πολύ, να γίνει ακόμα καλύτερος, πάλι καλύτερος, να ξεπεράσει ακόμα μια φορά τον εαυτό του, για να αισθανθεί αρκετός να αξίζει εσένα;


⌕










