Του Επίτιμου Υπαρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, Αντιστρατήγου ε.α., Δημητρίου ΜητρόπουλουΕσύ φταις γι' αυτό που έγινε, "Όχι Εσύ φταις! "Μαλώνουν τα μικρά παιδιά στο σπίτι, μαλώνουν οι γονείς μεταξύ τους, συγκρούονται οι συνεργάτες, οι φίλοι. Ποιος φταίει για την ένταση στο σπίτι, στην εργασία;
Αλλά και σε γενικότερα ζητήματα :
Ποιος φταίει για το δυστύχημα που έγινε, για τις πυρκαγιές που κατέστρεψαν τη χώρα, για την παράλυση της δημόσιας διοικήσεως, για την οικονομική κρίση, την ακρίβεια, την ανεργία, την φυγή των νέων μας στο εξωτερικό; Ποιος φταίει για την αύξηση της βίας μεταξύ των ανηλίκων, για τη θλιβερή κατάσταση στα σχολεία, την ανηθικότητα;
Τις περισσότερες φορές αρχίζει μια "κολοκυθιά" αναζητήσεως ευθυνών. Ακολουθώντας αυτή την αλυσίδα ευθυνών, θέλουμε οι άλλοι άνθρωποι να φτάσουμε στους πρωταίτιους, στους ένοχους να τους δικάσουμε να τους καταδικάσουμε, να τους τιμωρήσουμε σκληρά, για να φύγει το κακό από την κοινωνία μας.
Θέλουμε να αποδώσουμε σε κάποιους την ευθύνη. Μήπως μερικές φορές για να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας, τις επιλογές μας, τη στάση μας; για να νιώσουμε ανακούφιση δικαίωση. Συχνά αποδίδουμε ευθύνες στους άλλους αβασάνιστα, χωρίς να έχουμε στοιχεία, για τα γεγονότα που κρίνουμε ή χωρίς να έχουμε τις προϋποθέσεις για να τα κρίνουμε.
Χάρη σ' αυτό το φαύλο κύκλο ακατάσχετης ευθυνοφοβίας, τίποτα δεν διορθώνεται, τίποτα δεν προχωρεί. Πάντοτε φταίνε οι άλλοι, οι γύρω μας οι κακοί, όχι όμως εμείς. Έτσι όλοι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για όλα τα κακά και μόνο εμείς είμαστε ανεύθυνοι.
Αυτό έκαναν και οι δύο πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα μετά την πτώση τους. Έριχνε ο καθένας
την ευθύνη στον άλλο και τελικά στο Θεό! Ο δε Θεός αντί να τους τιμωρήσει σκληρά, ενώ έβλεπε στη συνέχεια μια ανθρωπότητα ολόκληρη να αρνείται την ευθύνη της για την αποστασία της, κάνει κάτι το αδιανόητο. Παίρνει ο ίδιος την ενοχή της αποστασίας μας, σαν να φταίει ο ίδιος. Και κατεβαίνει στη γη μας για να πεθάνει για εμάς, για τα δικά μας λάθη.
Αυτό το παράδειγμα του Κυρίου μας μιμούνται μέσα στην ιστορία μας και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Παίρνουν επάνω τους την ευθύνη για ότι κακό συμβαίνει στην εποχή μας. Νιώθουν υπεύθυνοι για το κακό που κυριαρχεί στις μέρες τους.
Κλαίνε για τα χάλια του κόσμου, σαν να φταίνε κι αυτοί, ή μάλλον μόνο αυτοί.
Νηστεύουν, προσεύχονται, αγρυπνούν, και στενάζουν για την αποστασία των ημερών τους, σηκώνοντας επάνω τους την ευθύνη των γύρω τους, του έθνους τους, των καιρών τους.
Πολύ χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των Τριών Παίδων της Βαβυλώνας, μέσα στο καμίνι της φωτιάς. Ήταν οι Τρεις τους από τους αγιότερους όλου του έθνους τους, κι αυτοί προσεύχονται και ζητούν το έλεος του Θεού σηκώνοντας επάνω τους την ευθύνη για την αιχμαλωσία και εξορία του Ισραήλ.
"Ημάρτομεν και ηνομήσαμεν αποστήναι από σου" λένε. Αμαρτήσαμε, παραβήκαμε τον Άγιο Νόμο σου, απομακρυνθήκαμε από κοντά Σου. Δεν φυλάξαμε τις εντολές σου. Εμείς φταίμε για τα χάλια του Έθνους μας. Όμως μη μας παραδώσεις, σε ολοκληρωτική καταστροφή, μη πάρεις το έλεος σου από μας. Έχουμε εξευτελιστεί πλέον σ' όλη τη γη για τις αμαρτίες μας. Εσύ όμως Κύριε δέξου την πραγματική μας μετάνοια.
Τα έλεγαν δε όλα αυτά οι Τρεις Παίδες, μέσα στο καμίνι της φωτιάς την ίδια ώρα που ένας Άγγελος Κυρίου είχε κατεβεί δίπλα τους και μετέβαλε το καμίνι σε δροσερό τόπο, ενώ η φωτιά δεν τους άγγιζε.
Τα έλεγαν όλα αυτά οι τελείως ανεύθυνοι οι τηρητές του Νόμου του Θεού, που όμως ήξεραν να θεωρούν δική τους την κοινή αμαρτία, την αμαρτία των συμπατριωτών τους και να την εξομολογούνται ως δική τους.
Το ίδιο κάνουν και πολλοί σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Σηκώνουν το βάρος της κακίας και της αμαρτίας του κόσμου, σαν να είναι η βάση μιας ανεστραμμένης πυραμίδας, που σηκώνει επάνω της τα βάρη όλου του κόσμου, όπως έλεγε ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.
Διαβάζουμε στο βίο του Αγίου Νεκταρίου ότι όταν ήταν Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, τιμωρούσε τα παραπτώματα των σπουδαστών με το να επιβάλλει στον εαυτό του νηστεία και προσευχή!
Ο δε σύγχρονος όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συνήθιζε να λέει : "αν εγώ ήμουν Άγιος, δεν θα υπήρχε τόσος καρκίνος στον κόσμο".
Τελικά οι Άγιοι, όταν θεωρούσαν τον εαυτό τους υπεύθυνο για την αμαρτία όλης της ανθρωπότητας, συμμετέχοντες στην οδύνη της αμαρτίας, δεν βυθίζουν την ψυχή τους σε μια εσωτερική κόλαση, αλλά με τα δάκρυά τους και τη συμμετοχή τους αυτή, προγεύονται από τώρα την καρδιά τους στον Παράδεισο. Αυτή είναι η "εκδίκηση" των Αγίων. Η εξορία του κακού από τη γη. Η βασιλεία του Θεού επί της γης.
Ας διδαχτούμε λοιπόν από το παράδειγμα των Αγίων και ας μάθουμε να σηκώνουμε τα φορτία των γύρω μας. Ας μάθουμε να λέμε "εγώ φταίω" όχι μόνο όταν φταίμε. Εγώ φταίω για την κατάσταση στο σπίτι, στην οικογένεια, στην εργασία στην πατρίδα μου". Τότε θα αλλάξουν πολλά και μέσα μας και γύρω μας. Τότε θα προγευόμαστε και εμείς τη βασιλεία του Θεού.
Πηγή : Ελληνικό Χριστιανικό περιοδικό "Ο Σωτήρ."
