
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στα δεκαοχτώ ερωτεύεσαι με άγνοια κινδύνου. Δεν υπολογίζεις πόσα κόκαλα θα σπάσεις πέφτοντας από τα σύννεφα. Δεν σε νοιάζει κιόλας. Έχεις μια σχεδόν προκλητική βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν συμβεί, θα σηκωθείς, θα ξεσκονιστείς και θα ξαναδοκιμάσεις. Έχεις χρόνο για όλα. Για λάθη, για επιστροφές, για μεγάλους έρωτες που τελειώνουν άδοξα και για άλλους που ορκίζεσαι πως θα κρατήσουν για πάντα. Το «για πάντα» άλλωστε στα δεκαοχτώ είναι μια κουβέντα που την πετάς χωρίς να έχεις ιδέα πόσο ζυγίζει.













