Σμαρώ Νότου

Η κραυγή μου πλήγωνε τα σύννεφα. Κουνιόμουν ανάμεσά τους, σαν σε συμπληγάδες.
Κρυμμένος ο ήλιος, δεν έδειχνε ούτε εκείνος ίχνη διάθεσης να ξεγελάσει τη σκοτεινιά. Κλειδωμένοι και οι άνεμοι, που ζωγράφιζα τότε που έσφιγγα τα χέρια. Τώρα σφίγγω τα χείλη. Τώρα κατάλαβα πόσο σε έχω αδικήσει εαυτέ μου. Δε σε αγάπησα όσο σου άξιζε. Δε σε υπερασπίστηκα όπως σου άρμοζε. Επέτρεψα να σε ενσωματώσουν στο ψέμα τους. Επέτρεψα να σε φιμώσουν, να σε ματώσουν, να σε ποδοπατήσουν…










.jpg)



