Του Κωνσταντίνου Μπασούρη //
Χάρτινη σαΐτα
Η νύχτα έφερε μία ψιλή βροχή,
στο τζάμι αργός ψίθυρος σαν άλλη μελωδία.
Κάθε φορά νιώθω έχει κάτι να μου πει,
Έχω μια πένα, ένα κομμάτι από χαρτί,
άηχο σαν πίνακας, λευκό όπως το χιόνι.
Ταξίδι στ’ άγνωστο, δεν ξέρω πού θα βγει,
κάτι άλλο αρχίζει, όταν κάτι άλλο τελειώνει.
Τα μάτια κλείνω, για να μου φανερωθεί
ένα σύμπαν ολόκληρο που κρύβεται εντός μου,
το μονοπάτι της σιγής που μ’ οδηγεί
απ’ τα σκοτάδια μου, πίσω ξανά στο φως μου.
Κάθε σταγόνα φέρνει σκέψεις στο μυαλό,
καθώς η νύχτα προχωρά και μου μιλάει.
Βαδίζω μόνος σ’ ένα δρόμο σιωπηλό,
καθώς η πένα στο χαρτί πάνω κυλάει.
Είναι που τότε οι σκέψεις παίρνουνε μορφή,
γίνονται λέξεις, ποιήματα και στίχοι.
Μες στου ελεύθερου του νου μου τη φυγή
σαν τα σπιρτόκουτα γκρεμίζονται οι τοίχοι.
Βλέπω τον κόσμο σαν ένα μικρό παιδί,
σαν να μαθαίνω απ’ την αρχή την αλφαβήτα.
Μία πρεμιέρα που κανένας δε θα δει,
το φιλμ προβάλλεται στου νου μου τη σοφίτα.
Οι σκέψεις είναι διαβατάρικα πουλιά,
φύσα ο άνεμος και πέρα τις σκορπάει,
με χαιρετάνε και ανοίγουνε φτερά,
για το ταξίδι της η κάθε μία πάει.
Όσα έχω γράψει, δεν έμειναν εδώ,
βάρκες που σαπίσανε δεμένες στην προβλήτα.
Απ’ το παράθυρο με δύναμη πετώ
όσα έχω γράψει, μια χάρτινη σαΐτα.
Ίσως στα χέρια ενός αγνώστου να βρεθούν,
ενός διαβάτη που το δρόμο του έχει χάσει.
Ίσως τις σκέψεις τους εκεί μέσα να βρουν,
ένα κομμάτι τους που είχανε ξεχάσει.
Ίσως, πάλι, στη δική τους διαδρομή
να συναντήσουν κι άλλες χάρτινες σαΐτες.
Κρυφές αλήθειες μες στης νύχτας τη ρωγμή,
λάμπουν και χάνονται ξανά, σαν τους κομήτες.
Η νύχτα έφυγε, μαζί και η βροχή,
τη χάρτινη σαΐτα μου τη σκόρπισε ο αέρας.
Γυρνώ σελίδα για μια καινούργια αρχή,
καθώς αισθάνομαι το άγγιγμα της μέρας.
Κι όσο ο ψίθυρος αυτός θα με καλεί,
πάντα θα βρίσκομαι στου νου μου τη σοφίτα
κι ως το πρωί με του ανέμου την πνοή
πέρα θα χάνεται η χάρτινη σαΐτα.
Πηγή: https://www.fractalart.gr/chartini-saita/
