- Αναδημοσίευση από το προσωπικό της Facebook
Υπάρχουν νύχτες που η σιωπή μοιάζει πιο βαριά από τις σκέψεις.
Σαν να κρύβει μέσα της λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, βλέμματα που χάθηκαν λίγο πριν συναντηθούν.
Το φως πέφτει απαλά, σχεδόν διστακτικά, πάνω σε μνήμες που δεν ξέρουν αν πρέπει να μείνουν ή να φύγουν. Κι εσύ στέκεσαι κάπου ανάμεσα — ούτε εδώ, ούτε αλλού. Μόνο εκεί που η καρδιά ψιθυρίζει όσα φοβάται να φωνάξει.
Υπάρχει μια γλυκιά μελαγχολία σε αυτό το ενδιάμεσο. Σαν ένα άγγιγμα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, σαν μια υπόσχεση που έμεινε να αιωρείται στον αέρα. Και όσο την αφήνεις να σε τυλίγει, τόσο νιώθεις πως κάτι μέσα σου ξυπνά, ή, ίσως χάνεται. Κανείς δεν ξέρει, ίσως ούτε και 'σύ...
Μ.Γ
