Πάρος, Δεκαπενταύγουστος 1951. Η περιφορά, στον φακό του Ιωάννη Λάμπρου |Facebook/ Μουσείο Μπενάκη / Φωτογραφικά Αρχεία / Ιωάννης Λάμπρου
Παναγιά μου! Τίποτα πιο ιερό από την ψυχή που λυγάει ό,τι λυγμό. Δεν είμαι θρήσκος άνθρωπος, μου προκαλεί περίεργα συναισθήματα, σχεδόν με σοκάρει, η διεφθαρμένη πρόθεση του «ενδιάμεσου» σε μια τέτοια σχέση. Συχνά λοιπόν με έχω πιάσει να χρίζω προσωπικό Θεό μου το φεγγάρι. Αλλά Εκείνη, κι αν δεν υπήρχε θα την τυφλοέψαχνε η ψυχή μου
Ρέα Βιτάλη
— «Τον κοίταξα στα μάτια και του είπα “Πάρτε τα όλα, γιατρέ”. Μέσα μου ένοιωσα, ότι με τη δωρεά οργάνων, ήταν ο μόνος τρόπος να τον κρατήσω ζωντανό», «Και πόσα όργανά του Ντίνου τελικά ανέστησαν ανθρώπους;», «Επτά. Ο Ντίνος μας είναι πολυδότης. Επτά ζωές, επτά άνθρωποι.