- Αναδημοσίευση από το προσωπικό της Facebook
Ψηλά βαρουν τα σήμαντρα για κείνους π αψηφισαν
γονείς, παιδιά και φόβους και στα βουνά τραβηξαν.
Με το αίμα τους τους κάμπους και τα βουνά ποτισαν,
Μια χούφτα ήταν μοναχά, με όπλα μόνο λιγοστά,
μα κουβαλούσαν όλοι τους περίσσια λεβεντιά !
Τιμούμε την ανδρεία τους και την λεβεντοσυνη,
μα πόσοι τάχα σήμερα θα κάναμε ότι εκείνοι;
Με δάφνες τους στολίσαμε και τους νεκροφιλουμε,
μα σαν μας βλεπαν σήμερα, τί θα χαν να μας πούνε;
Τιμή και δόξα στους νεκρούς δεν φέρνουν όσα πούμε,
μα μοναχά οι πράξεις μας, κι αν τους ακολουθούμε.
Αυτοί, πτωχοί, ρακένδυτοι "φυγαν" για την πατρίδα,
δεν χόρτασαν ποτέ ψωμί, μονάχα με ελπίδα!
Με τον σταυρό στο στήθος διαβαιναν στις πλαγιές,
τα πόδια τους δεν λύγιζαν, παρά στις προσευχές.
Οι απόγονοι τους σήμερα διψούν για μεγαλεία,
στο χρήμα υποκλίνονται, σ αυτό κάνουν θυσία.
Τιμή δεν ξερουν τί θα πει, χάθηκε στην πορεία,
πίστη και αφοσίωση, λέξεις δίχως ουσία.
Η ηθική πουλιέται πια, παμφθηνα στο παζάρι,
κι όποιος τους δώσει πιοτερα, εκείνος θα την πάρει.
Αλίμονο στους άμοιρους, που φυγαν νηστικοί,
κατάρες θα σκορπίζουν πια, από ψηλά εκεί...
Κι Εκείνη η δολια, η Μάνα μας ντυμένη στα λευκά
από ψηλα μας βλέπει πια, κι όλο μονολογα.
"Τί παθαν τα παιδιά μου και γίναν έτσι δα;
Το χέρι τους δεν τ άφησα ούτε για μια φορά!"
Θλιμμένη μας κοιτάζει, το δάκρυ Της βαστά,
ελπίζει να γυρίσουμε στο δρόμο Της ξανά.
ΧΣ