“Ακύρωση”
Ζόφος πολέμου.
Έξω και μέσα.
Στην ερημιά των δρόμων, στα καταφύγια.
Στον εκκωφαντικό ήχο των βομβαρδισμών,
στο κλάμα των παιδιών και των απελπισμένων.
Δεινός σκοπευτής ο χάρος. Ψυχρός κι απόκοσμος.
Ωστόσο …ανικανοποίητος·
ως κάτι να τον απασχολούσε.
Όχι δεν ήταν οι ψυχές που του λείβονταν,
μάζευε άλλωστε πολλές στο πέρασμά του.
Άλλο ήταν που τον χάλαγε.
Αυτή η σύμπνοια των ανθρώπων,
το αίσθημα του «αλληλέγγυου»,
έρχονταν και σκίαζαν τη ζοφερή ψυχή του.
Πώς φωτίζονταν οι ψυχές στο μαύρο σκηνικό,
αναρωτιόταν.
Πώς του νικούσαν τη συμφορά, τον πόνο;
Αυτήν την ακύρωση δεν την χωρούσε ο νους του,
και σαν πάγωνε με την όψη του τα χαμόγελα των άλλων,
μετά έπαιρνε θαρρείς κι αυτός σειρά, το ίδιο πάγωνε.
Γιατί πάντα – ό,τι κι αν σκαρφιζόταν -,
οι ψυχές των ανθρώπων έβρισκαν φως·
ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι του.
Πηγή: https://www.fractalart.gr/
