- Αναδημοσίευση από το προσωπικό της Facebook
Ο λογισμός
Ο λογισμός ξεχύνεται σαν σίφουνας ψηλά,
αδύνατον να κρατηθεί απόψε χαμηλά.
Τρέχει, σκοντάφτει, σαν τρελός σιμά Του να βρεθεί,
Απόψε η κραυγή του θα σκίσει όλη την Γη,
τα μάτια του θολώνουν, λαχτάρα τ οδηγεί.
Τ αυτιά του στις σειρήνες είναι κι αυτά κλειστά.
Δεν θέλει πια ν ακούσει "όλα θα παν καλά".
Καλπάζει και θυμάται εκείνα τα παλιά,
τα χρόνια που του γέμιζαν τα μέσα του χαρά.
Ατίθασος σαν άτι, τα πόδια του χτυπά,
εκείνα που του έκλεψαν, ακόμα αναζητά.
Στην Πύλη όταν φτάνει, λυγίζει και πονά,
Τον βλέπει και με δάκρυα στα μάτια του ζητά,
"Μια στιγμή μονάχα, ασε με να τον δω,
στα πόδια σου, να, πέφτω! Μόνο αυτό ζητώ..."
Μα Εκείνος τον κοιτάει και λέει σταθερά,
"Εσένα η ζωή σου είναι στα χαμηλά".
Μια θλίψη τον τυλίγει, κάνει μεταβολή,
με ώμους λυγισμένους τον βρίσκει το πρωί.
ΧΣ