Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να μιλάς.
Πριν φύγεις, πάντα να μιλάς.
Να μιλάς ακόμα κι αν δεν σε ακούνε.
Να μιλάς.
Λέξεις καθαρές.
Να μιλάς.
Να εξηγείς σαν να σε άκουγαν. Σαν να μην είναι η απουσία τους ο λόγος που φεύγεις.
Να μιλάς.
Γιατί όταν φύγεις, δεν θα τους αξίζει ούτε μια λέξη παραπάνω.
Να τα έχεις πει όλα.
Όταν φύγεις, θα αναγκαστούν να τα θυμηθούν όλα.
Κι όλες οι λέξεις σου θα είναι εκεί.
Εσύ, δεν θα είσαι.
Να δίνεις απλόχερα τις λέξεις σου, την παρουσία σου και το νοιάξιμο όσο είσαι εκεί.
Να είσαι γεναιόδωρα σπάταλη με τη σιωπή σου, όταν το έργο τελειώσει.
Και να μην νιώσεις ποτέ ενοχές που έφυγες.
Η παρουσία είναι επιλογή.
Η απουσία είναι απόφαση.
Και ξέρεις γιατί πρέπει να μιλάς;
Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χάνουν τους ανθρώπους τους όταν φεύγουν.
Τους χάνουν πολύ νωρίτερα.
Τη στιγμή που σταματούν να ακούν.
Τη στιγμή που θεωρούν δεδομένο ότι ο άλλος θα συνεχίσει να είναι εκεί.
Τη στιγμή που αντιμετωπίζουν την υπομονή σαν ανεξάντλητο απόθεμα και την αγάπη σαν υποχρέωση.
Γι’ αυτό να μιλάς.
Όχι για να τους αλλάξεις.
Όχι για να τους πείσεις.
Όχι για να τους κρατήσεις.
Να μιλάς για να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να ξέρεις ότι δεν του χρωστάς τίποτα.
Ότι προσπάθησες.
Ότι εξήγησες.
Ότι άπλωσες το χέρι σου όσες φορές άντεχες.
Γιατί υπάρχουν αποχωρήσεις που κουβαλούν θυμό.
Και υπάρχουν αποχωρήσεις που κουβαλούν γαλήνη.
Η γαλήνη γεννιέται όταν δεν έμεινε τίποτα άλλο να ειπωθεί.
Όταν οι λέξεις σου έκαναν όλη τη διαδρομή που μπορούσαν να κάνουν.
Κι αν κάποτε σε αναζητήσουν αργότερα, όταν η απουσία σου γίνει πιο δυνατή από την παρουσία σου, μην μπεις στον πειρασμό να επιστρέψεις για να εξηγήσεις ξανά.
Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν όταν είναι έτοιμοι να καταλάβουν.
Και τότε δεν χρειάζονται νέες λέξεις.
Τους αρκούν εκείνες που κάποτε άκουσαν και επέλεξαν να αγνοήσουν.
Να μιλάς λοιπόν.
Και όταν έρθει η ώρα, να φεύγεις με καθαρή συνείδηση.
Γιατί η παρουσία είναι επιλογή.
Η απουσία είναι απόφαση.
Και η σιωπή που ακολουθεί μια εξαντλημένη αλήθεια είναι η πιο δυνατή απάντηση απ’ όλες.
Σχετικά Άρθρα
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά. Κουβαλάω μέσα μου τη θάλασσα, τον έρωτα, τη ζωή και τις ιστορίες των ανθρώπων. Γράφω για όσα δεν λέγονται εύκολα. Για τις σιωπές που βαραίνουν και για τις αλήθειες που χρειάζονται τόλμη για να ειπωθούν. Κάποτε, σε μια άλλη ζωή, σπούδασα Οικονομικά και εργάστηκα στη Ναυτιλία. Μέχρι που κατάλαβα πως μια “ασφαλής” ζωή δεν είναι πάντα ζωή. Κι έτσι, άφησα τα πάντα πίσω και ξεκίνησα από την αρχή – αυτή τη φορά με λέξεις, πάθος και επιλογή. Αν με ρωτήσεις «Ποια είσαι;», θα σου απαντήσω: Είμαι οι άνθρωποί μου, τα παιδιά μου, οι θάλασσές μου, τα λάθη μου και οι ιστορίες μου. Και κάθε μέρα, ξαναγράφω τον εαυτό μου… με αλήθεια.
Πηγή: https://lovenmore.gr/
