Γράφει η Χριστίνα Σδούκου // *
Μίλα μου για θαύματα
Μίλα μου για θαύματα, μα όχι για εκείνα που αναγγέλλονται με θόρυβο. Μίλα μου για τα ήσυχα, τα ανεπαίσθητα, αυτά που περνούν μέσα από την καθημερινότητα σαν λεπτές ρωγμές φωτός. Θαύμα δεν είναι κάτι που συμβαίνει «έξω» από τον κόσμο· είναι κάτι που γίνεται ο κόσμος όταν του επιτρέψουμε να μας αγγίξει.
Υπάρχει ένα είδος θαύματος που μοιάζει με αναπνοή: δεν το ακούμε, δεν το σχολιάζουμε, μα αυτό επιμένει να μας κρατά στη ζωή. Το πρωινό φως που πέφτει στον τοίχο, σαν να κάνει πρόβα για μια παράσταση που δεν θα δει ποτέ κοινό. Η απλή πράξη του να σηκώνεις τα μάτια και να βλέπεις ότι η μέρα είναι ακόμη εδώ. Η μνήμη που ξυπνά, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, για να σου θυμίσει ότι έχεις υπάρξει πολλά πρόσωπα πριν από το τώρα.
Τα καθημερινά θαύματα δεν έχουν πρόθεση. Συμβαίνουν επειδή η πραγματικότητα είναι πιο γενναιόδωρη απ’ όσο νομίζουμε. Ένα φύλλο που στροβιλίζεται χωρίς προγραμματισμό. Μια φράση που ακούς στον δρόμο και σε αλλάζει χωρίς ο άλλος να το ξέρει. Ο τρόπος που μια σκιά μετακινείται, δηλώνοντας ότι ο χρόνος προχωρά μαζί σου. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι ο μυστικός τρόπος του κόσμου να σου λέει: «Είμαι εδώ· είσαι εδώ· άκου».
Υπάρχουν όμως και τα εσωτερικά θαύματα — ίσως τα πιο δύσκολα. Το βλέμμα που μαλακώνει μετά από μια σκληρή ημέρα. Η επιλογή να κρατήσεις ανοιχτή την καρδιά, ακόμη κι όταν η λογική υπαγορεύει το αντίθετο. Μια συγγνώμη που ειπώθηκε νωρίς ή αργά, αλλά τελικά ειπώθηκε. Η αντοχή είναι ένα θαύμα που δεν επιδεικνύεται. Μεγαλώνει αθόρυβα, σαν ρίζα που ψάχνει νερό μέσα στο σκοτάδι.
Το θαύμα, στην ουσία του, δεν είναι παρά μια μετατόπιση αντίληψης. Σαν να κοιτάς τον ίδιο κόσμο με ελαφρώς διαφορετικό βλέμμα και ξαφνικά να διαπιστώνεις πως τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Δεν άλλαξε ο κόσμος· εσύ άλλαξες θέση μέσα του. Και αυτή η μικρή μετατόπιση —αυτή η ευγένεια της συνείδησης— ανοίγει χώρους όπου χωρά το απίστευτο.
Μίλα μου για θαύματα, λοιπόν, όχι για να τα ορίσουμε, αλλά για να τα αναγνωρίσουμε. Μίλα μου για τη στιγμή που ο χρόνος σταματά για ένα δευτερόλεπτο και σε αφήνει να ακούσεις τον εαυτό σου. Για το άγγιγμα που δεν ζητά ανταπόδοση. Για την απρόσμενη αίσθηση ότι κάτι μεγαλύτερο —όχι θεϊκό, μα αληθινό— απλώνεται γύρω σου σαν ανάσα.
Ίσως το μεγαλύτερο θαύμα να είναι η ικανότητά μας να δεχόμαστε τον κόσμο ως δώρο, ακόμη και στις πιο συνηθισμένες μορφές του. Να βλέπουμε το θαύμα πριν μεταμορφωθεί σε ανάμνηση. Να είμαστε παρόντες. Γιατί εκεί, ακριβώς στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «συμβαίνει» και στο «το προσέχω», γεννιέται η ζωή που δεν χορταίνεται.
Με λένε Χριστίνα Σδούκου. Η γλώσσα ήταν πάντα ο τόπος όπου συναντούσα τον κόσμο. Σπούδασα Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία και συνέχισα με μεταπτυχιακές σπουδές στην Υπολογιστική Γλωσσολογία, μα η ουσία δεν βρισκόταν ποτέ μόνο στα κείμενα — βρισκόταν στους ανθρώπους που τα κουβαλούσαν. Με ενδιαφέρουν οι στιγμές που περνούν σιωπηλά: οι λεπτές αλλαγές, οι υποψίες συναισθημάτων, οι ιστορίες που λέγονται μισές και όμως μένουν. Γι’ αυτές γράφω. Για ό,τι κινείται αθόρυβα και ζητά μια θέση στο φως.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
