Νίκη Λυμπεράκη
Αν θέλει ο υπουργός να πει πως σε αυτό το γραφικό άκρο της βαλκανικής χερσονήσου άπαντες κολυμπάμε στη ρεμούλα, ας βγει να το πει.
Η λέξη «κανονικότητα» γνώρισε μεγάλες δόξες στη χώρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Ανήκει βέβαια σε μια βολική αργκό, που περιλαμβάνει εξαιρετικά «ευλύγιστες» λέξεις. Λέξεις δηλαδή, που, από μόνες τους, δεν σημαίνουν τίποτε. Κι έτσι χωρούν σε κάθε επιχείρημα και, την ίδια ώρα, στο ακριβώς αντίθετό του.
Κανονικότητα ως το 2008, για παράδειγμα, ήταν η κομμώτρια της μητέρας μου να πηγαίνει κάθε χρόνο διακοπές στη λίμνη Κόμο με διακοποδάνειο. Μετά, όταν η Ελλάδα έσκασε, η χρεοκοπία πήρε μαζί της εκείνη τη φανταχτερή «κανονικότητα». Και έκτοτε, η επιστροφή μας εκεί εξακολουθεί να αποτελεί για κάποιους προορισμό. Κάτι σαν την εθνική μας Ιθάκη – τώρα που είναι και της μόδας… (Λόγω Νόλαν, όχι λόγω Τσίπρα.)
'Ηταν εκείνη η κανονικότητα κανονική; 'Ηταν βιώσιμη; Αυτά είναι λεπτομέρειες.
Αυτή την ευρυχωρία της λέξης τη σκέφτομαι τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την κυνική παραδοχή του υπουργού Υγείας για τη διευκόλυνση σε φίλη του δημοσιογράφο, προκειμένου να πάρει δύο χιλιάδες ευρώ διαφήμιση. Να με συμπαθάτε, αλλά δεν βρίσκω τίποτε το κανονικό σε όλο αυτό. Δεν έχω ιδέα ποια είναι η δημοσιογράφος και βρίσκω αποκρουστική τη φυσικότητα με την οποία περιγράφεται αυτή η συναλλαγή.
'Οσο κι αν έχουμε εξελίξει την ικανότητά μας να κοροϊδευόμαστε σε αυτή τη χώρα, για τις λέξεις, υπάρχει πάντα και η ετυμολογία. Αν ανατρέξει κανείς σε αυτή, κόβονται οι χαριτωμενιές στα τηλεπαράθυρα. Γιατί «κανονικός» είναι αυτός που υπακούει στους κανόνες. Και δεν ξέρω σε ποια πραγματικότητα υπάρχουν κανόνες που επιτρέπουν σε έναν δημοσιογράφο να ζητάει μεσολάβηση από πολιτικό για να βγάλει λεφτά. Ούτε βέβαια κανόνες που να επιτρέπουν στον πολιτικό να ανταποκρίνεται σε ένα τέτοιο αίτημα.
'Ισως είναι οι ίδιοι «κανόνες» βάσει των οποίων οι βουλευτές μας έπαιρναν τηλέφωνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Να καθυστερήσει ο έλεγχος, να πληρωθεί κατά προτεραιότητα ο ένας ή ο άλλος κ.λπ. Κι αυτό ως κανονικό επιχειρήθηκε να σερβιριστεί στον δημόσιο διάλογο και μάλιστα πολλές φορές με θράσος τόσο αντιαισθητικό, όσο και του κ. Γεωργιάδη στην πρόσφατη δημόσια παραδοχή του.
'Ε λοιπόν, όχι. Τίποτε από αυτά που περιγράφονται δεν εμπεριέχει ψήγμα κανονικότητας. Αντιθέτως, όλες αυτές οι συμπεριφορές είναι η επιτομή της «αντι-κανονικότητας». Αν θέλει ο υπουργός να πει πως σε αυτό το γραφικό άκρο της βαλκανικής χερσονήσου άπαντες κολυμπάμε στη ρεμούλα, ας βγει να το πει. Βρίσκει υποκριτικό πως υπάρχουν στη χώρα άνθρωποι που αποζητούν την αληθινή κανονικότητα; Και δεν είναι διατεθειμένοι να καταπίνουν ως κανονικότητα τη διαπλοκή; 'Ε, πάει πολύ.
Ας αφήσουμε και πάλι την ετυμολογία της υπέροχης γλώσσας μας να ξεκαθαρίσει τα πράγματα: Το ότι οι πολίτες υποκρίνονται πολλές φορές πως αντέχουν να ζουν με όλη αυτή τη διαφθορά, δεν τους καθιστά υποκριτές, όπως το εννοεί ο υπουργός. Απλώς για πολλούς εκεί έξω δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αν πάψεις να καταπίνεις την πραγματικότητα και κοντοσταθείς για να τη δεις όπως είναι, χάνεις κάθε ελπίδα σε κάτι καλύτερο για τη ζωή, τη χώρα και το μέλλον των παιδιών σου. 'Ενστικτο επιβίωσης λέγεται.
Πηγή: https://www.tovima.gr/print/opinions/kanonikotita-kai-ypokrisia-cr/
