- Αναδημοσίευση από το προσωπικό της Facebook
Το πέρασμα
Σαν νήπιο στα πόδια μου παλεύω να σταθώ.
Όλα καινούργια μοιάζουνε, σαν να τα πρωτοζω.
Με μάτια ορθανοιχτα, πλατιά κοιτάζω το κενό,
Κι εκεί π αρχίζω βήματα και πάω ν αμολυθω,
πέφτω ξανά σαν νήπιο, και κάτω μπουσουλω.
Μα φλόγα καίει μέσα μου και δεν τα παρατω.
Στον δρόμο που μου χαραξες, ζωή, θα πορευτώ.
Τί κι αν χτυπάω, που και που, πίσω πια δεν γυρνω.
Και τις πληγές παράσημα, φοράω στον λαιμό.
Ο πόνος ρέει γύρω μας, ανείπωτος, βαθύς,
μα αλίμονο σε σένανε, που του παραδοθεις.
Σκύψε βαθιά στο μέσα σου και ψάξε για να βρεις
τα όπλα, που χρειάζεσαι να του αντισταθείς.
Και μην τρομάξεις σαν θα δεις πως ότι σε πονά,
αυτό ήταν πάντα η δύναμη σου, σε κάθε συμφορά.
Κράτα εικόνες απ' το χθες, σαν να ταν φυλακτό,
κράτα και ήχους και φωνές, γι ασπίδα στο κακό.
Σαν τον χρυσό είναι κι αυτά, λιώνουν σαν τιμαλφή,
μα μένουν ανεκτίμητα σ' όλη μας την ζωή.
Μοιράσου αγάπη κι αγκαλιές, χαμόγελα, χαρά,
δώσε ελπίδα στις ψυχές, που στέκονται σιμά.
Κράτα τα δάκρυα βαθιά, θαμμένα στην ψυχή,
και δείξ τους πως μόνο για αυτούς, θα σαι πάντα εκεί!
Γρήγορο είναι το πέρασμα σε τούτη την ζωή,
οι μέρες μας κυλούν γοργά, φεύγουν στο πι και φι.
Μην χάνεις χρόνο, βιασου, να ζήσεις την στιγμή,
κάνε τούτο το πέρασμα, ν αξίζει στην ζωή.
ΧΣΥστ. Σ' αυτες τις δύο ψυχές, που δεν μ αφήνουν να πέσω και είναι πάντα εκεί να με σηκώσουν !!!
