Άρθρο του Κωστή Λιόλιου*
Ζούμε στην εποχή της άκρατης εμπορευματοποίησης και τουριστικοποίησης όλης της χώρας, η οποία σταδιακά μετατρέπεται από χώρα σε χώρο.
Από αυτήν την παθογένεια δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο Δήμος μας. Η Δημοτική Αρχή θαρρείς πως έχει βάλει στο στόχαστρο όλες τις εκφάνσεις του λεγόμενου «δημόσιου χώρου». Έννοιες όπως: Δημόσια πάρκα και χώροι πρασίνου, υποστήριξη ανοιχτών και ζωντανών χώρων συνάντησης και πολιτιστικών δρώμενων, μικροκινητικότητα, πεζοδρομήσεις, εύκολη πρόσβαση σε στάθμευση, προσβασιμότητα ΑμεΑ, συμμετοχικός σχεδιασμός στην χάραξη μακρόπνοου πλάνου για το Δήμο, έργα με κοινωνική ανταποδοτικότητα κτλ. αποτελούν απαγορευμένες έννοιες που πρέπει να εξοβελιστούν από το κοινωνικό υποσυνείδητο.
Ένα από τα τελευταία θύματα της πολιτικής αυτής είναι οι ελεύθερες παραλίες. Η πρόθεση της διοίκησης Γκιώνη είναι η κεντρική παραλία του Λουτρακίου στην περιοχή ευθύνης του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου να αποτελέσει και φέτος μια προέκταση των παραλιακών μαγαζιών, καθώς η πρόβλεψη για ελεύθερη, δωρεάν παραλία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Ως εκ τούτου, όποιος πολίτης θέλει να κάνει το μπάνιο του, είναι υποχρεωμένος είτε να πληρώνει αντίτιμο σε καθημερινή βάση είτε να μετακινείται. Και αυτό σε μια περίοδο που η οικονομική δυσχέρεια του μέσου νοικοκυριού είναι παραπάνω από εμφανής1 .
Αυτή η πολιτική αποτελεί μονόδρομο? Προφανώς ΟΧΙ. Για παράδειγμα στην τουριστική Κύπρο, οι τοπικές αρχές υποχρεούνται να διατηρούν ελεύθερο χώρο τουλάχιστον 50% για λουόμενους που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τον δικό τους εξοπλισμό, ενώ στις δημόσιες παραλίες του νησιού, η μέγιστη χρέωση για την ενοικίαση ομπρέλας και ξαπλώστρας ορίζεται στα €3,50 ανά ξαπλώστρα και στα €3,00 ανά ομπρέλα2,3 . Στο νησί της Σύρου φέτος η δημοτική αρχή θέλοντας να τονίσει το γεγονός ότι «οι παραλίες είναι δημόσιοι χώροι, φιλόξενοι και προσβάσιμοι για όλους» προσφέρει 250 δημοτικές ομπρέλες δωρεάν, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται η προσβασιμότητα σε αυτές με διαδρόμους, αλλαξιέρες και συστήματα αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα για άτομα με αναπηρία4 .
Τα δύο ενδεικτικά παραδείγματα που αναφέρθηκαν προφανώς δεν αποτελούν «σοσιαλιστικές νησίδες». Αποδεικνύουν όμως με καταλυτικό τρόπο τα περιθώρια κινητικότητας που έχουν φορείς και αρχές, όταν πραγματικά θέλουν να προασπιστούν το δικαίωμα πρόσβασης του κάθε πολίτη σε ελεύθερη, ποιοτική και με δημόσιες υποδομές παραλία. Πρέπει ενόψει της τουριστικής σαιζόν να απαιτήσουμε όλοι μαζί την ελεύθερη πρόσβαση σε ΟΛΕΣ τις πανέμορφες παραλίες του Δήμου μας, με δωρεάν παροχή σκιάς, τουαλετών και αλλαξιέρων χωρίς κανένα κοινωνικό αποκλεισμό.
Ήρθε η ώρα να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας…
*Κωστής Λιόλιος
Εκπαιδευτικός Οικονομολόγος,
M.Sc. in Environmental Economics
Μέλος της παράταξης «Επιλογή Ευθύνης – Ώρα για Δράση»
Παραπομπές:
