Πηγή: https://www.loutrakiblog.gr/2026/07/04/loutraki-syllogi-ypografon-kata-ton-anemogennitrion/
Όταν η κοινωνία τρέχει μπροστά και ο Δήμος ακολουθεί… από μακριά
Αν κάποιος θέλει να δει ποιος δίνει πραγματικά τη μάχη για το θέμα των ανεμογεννητριών, δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ. Αρκεί να περάσει από το kiosk της πλατείας ΟΣΕ.
Εκεί βρίσκονται καθημερινά οι άνθρωποι της Επιτροπής Αγώνα. Με προσωπικό χρόνο, χωρίς αμοιβές, χωρίς μηχανισμούς και χωρίς τη δύναμη ενός Δήμου πίσω τους, ενημερώνουν τους πολίτες και συλλέγουν υπογραφές. Κάνουν, δηλαδή, αυτό που πολλοί θεωρούν ότι θα έπρεπε να έχει αναλάβει η ίδια η δημοτική αρχή.
Γιατί ο Δήμος δεν οργάνωσε μια μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης;
Γιατί δεν μοιράστηκαν ενημερωτικά φυλλάδια σε κάθε γειτονιά και χωριό;
Γιατί δεν πραγματοποιήθηκαν ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις;
Γιατί δεν ενημερώθηκαν συστηματικά οι δημότες για το τι ακριβώς σχεδιάζεται;
Και κυρίως…
Γιατί δεν υπήρξε ένα ξεκάθαρο ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου;
Η απάντηση του δημάρχου ότι «δεν χρειάζεται» ψήφισμα μόνο ερωτήματα προκαλεί. Όταν διακυβεύεται το φυσικό περιβάλλον και το μέλλον μιας ολόκληρης περιοχής, το Δημοτικό Συμβούλιο οφείλει να εκφράσει θεσμικά και δημόσια τη θέση του. Οι μισές κουβέντες δεν αρκούν.
Η συγκέντρωση στο Αλεξάνδρειο δεν έπεισε κανέναν. Περίπου 150 άτομα, με την πλειοψηφία να αποτελείται από αιρετούς, υπηρεσιακούς παράγοντες και προσκεκλημένους. Δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας.
Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;
Αν πραγματικός στόχος ήταν να γεμίσει ο χώρος από πολίτες, γιατί η εκδήλωση έγινε Τρίτη απόγευμα και μάλιστα εκτός του κέντρου της πόλης;
Γιατί δεν έγινε στην κεντρική πλατεία, ένα Σάββατο ή μια Κυριακή, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν εργαζόμενοι, νέοι, οικογένειες και κάτοικοι από όλες τις κοινότητες;
Ένα ακόμη ερώτημα που παραμένει αναπάντητο αφορά τη διαδικασία της εκδήλωσης. Γιατί τηρήθηκε ένα τόσο αυστηρό πρωτόκολλο ομιλητών, χωρίς να δοθεί ο λόγος στους επικεφαλής των παρατάξεων της αντιπολίτευσης του Δημοτικού Συμβουλίου; Αντίθετα, μίλησαν περιφερειακοί σύμβουλοι, παρότι οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων είναι οι άμεσα εκλεγμένοι εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας και θα ανέμενε κανείς να έχουν τη δυνατότητα να εκφράσουν δημόσια τις θέσεις τους. Ήταν επιλογή που εξυπηρετούσε την ομαλή διεξαγωγή της εκδήλωσης ή υπήρχε η πρόθεση να αποφευχθούν τοποθετήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν πολιτική αμηχανία;;;
Όταν θέλεις τον κόσμο δίπλα σου, διοργανώνεις μια συγκέντρωση εκεί όπου μπορεί να έρθει ο κόσμος. Δεν επιλέγεις συνθήκες που αντικειμενικά περιορίζουν τη συμμετοχή.
Το ίδιο ηχηρή ήταν και η απουσία των κυβερνητικών βουλευτών του νομού.
Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν χωρούν υπεκφυγές. Ο Δήμος οφείλει να τους καλέσει δημόσια και να ζητήσει ξεκάθαρες απαντήσεις.
Στηρίζουν ή όχι την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών;
Θα υπερασπιστούν τη θέση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στην κυβέρνηση ή όχι;
Οι πολίτες δεν ζητούν διπλωματικές διατυπώσεις. Ζητούν καθαρές κουβέντες.
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι, όταν όλα θα έχουν κριθεί, να ακουστεί η γνωστή φράση: «Προσπαθήσαμε, αλλά δεν τα καταφέραμε».
Η κοινωνία, όμως, θα κρίνει αν πράγματι εξαντλήθηκαν όλα τα μέσα ή αν οι κινήσεις που έγιναν ήταν λιγότερες από όσες απαιτούσαν οι περιστάσεις.
Οι υπογραφές που συγκεντρώνονται καθημερινά αποδεικνύουν ότι οι πολίτες ενδιαφέρονται, ανησυχούν και είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν. Το ερώτημα είναι αν η δημοτική αρχή θα αναλάβει επιτέλους τον ρόλο που της αναλογεί ή αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις εξελίξεις, αφήνοντας το βάρος του αγώνα σε μια ομάδα εθελοντών.
Γιατί η υπεράσπιση ενός τόπου δεν είναι υπόθεση λίγων. Είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα ευθύνη των θεσμών που έχουν εκλεγεί για να τον εκπροσωπούν.
Η δημοτική αρχή δηλώνει ότι θα εξαντλήσει κάθε ένδικο μέσο. Το ίδιο ακούσαμε και σε άλλες κρίσιμες υποθέσεις που απασχόλησαν τον τόπο. Οι πολίτες, όμως, δεν θα κρίνουν τις προθέσεις ούτε τις ανακοινώσεις. Θα κρίνουν το αποτέλεσμα. Και στο θέμα των ανεμογεννητριών το αποτέλεσμα θα φανεί μόνο όταν ολοκληρωθούν όλες οι θεσμικές και δικαστικές ενέργειες.
Οι δικαστικές προσφυγές είναι το τελευταίο στάδιο μιας μάχης, όχι το πρώτο. Η πρώτη μάχη δίνεται μέσα στην κοινωνία: με ενημέρωση, κινητοποίηση, αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και μαζική συμμετοχή των πολιτών. Εκεί είναι που η δημοτική αρχή δεν έπεισε ότι έκανε όσα μπορούσε.
